YELLOW RIBBON

Posted on July 31st, 2009 in My Other Side by gellie1  Tagged , ,

FIRST OF ALL, THANK YOU AND GOODBYE TO OUR LOVING FORMER PRESIDENT CORY AQUINO. Sa kanyang mga ginawa para sa ating bayan, sa “patriotism” na ipinakita niya, hinding-hindi siya makakalimutan ng mga taong nakasaksi sa kabutihan niya.

sino NGA ba siya?

     (born Jan. 25, 1933, Manila, Phil.) political leader (from 1983) and president (1986–92) of the Philippines who restored democratic rule in that country after the long dictatorship of Ferdinand Marcos.

       Corazon Cojuangco was born into a wealthy, politically prominent family based in Tarlac province, north of Manila. She graduated from Mount St. Vincent College in New York City in 1954 but abandoned further studies in 1955 to marry Benigno Simeon Aquino, Jr., who was then a promising young politician. Corazon remained in the background during her husband’s subsequent career, rearing their five children at home. Her husband, who had become a prominent opposition politician, was jailed by Marcos for eight years (1972–80), and Corazon accompanied him into exile in the United States in 1980. Benigno was assassinated upon his return to the Philippines in August 1983. This event galvanized opposition to the Marcos government.When Ferdinand E. Marcos unexpectedly called for presidential elections in February 1986, Corazon Aquino became the unified opposition’s presidential candidate. Though she was officially reported to have lost the election to Marcos, Aquino and her supporters challenged the results, charging widespread voting fraud. High officials in the Philippine military soon publicly renounced Marcos’ continued rule and proclaimed Aquino the Philippines’ rightful president. On Feb. 25, 1986, both Aquino and Marcos were inaugurated as president by their respective supporters, but that same day Marcos fled the country.In March 1986 Aquino proclaimed a provisional constitution and soon thereafter appointed a commission to write a new constitution. The resulting document, which restored the bicameral Congress abolished by Marcos in 1973, was ratified by a landslide popular vote in February 1987. Aquino held elections to the new Congress and broke up the monopolies held by Marcos’ allies over the economy, which experienced steady growth for several years. But she failed to undertake fundamental economic or social reforms, and her popularity steadily declined as she faced continual outcries over economic injustice and political corruption. These problems were exacerbated by persistent warfare between the communist insurgency and a military whose loyalties to Aquino were uncertain. In general, her economic policies were criticized for being mixed or faltering in the face of mass poverty. Aquino was succeeded in office by her former defense secretary, Fidel Ramos.

*born jan 25,1933-died Aug 1,2009 at 3:18am*

my song for her:

Tie a Yellow Ribbon     maydot
BY Tony Orlando & Dawn

I’m comin’ home, I’ve done my time
Now I’ve got to know what is and isn’t mine
If you received my letter telling you I’d soon be free
Then you’ll know just what to do
If you still want me
If you still want me
Whoa, tie a yellow ribbon ’round the old oak tree
It’s been three long years
Do ya still want me?
If I don’t see a ribbon round the old oak tree
I’ll stay on the bus
Forget about us
Put the blame on me
If I don’t see a yellow ribbon round the old oak tree

Bus driver, please look for me
’cause I couldn’t bear to see what I might see
I’m really still in prison
And my love, she holds the key
A simple yellow ribbon’s what I need to set me free
I wrote and told her please

Whoa, tie a yellow ribbon round the old oak tree
It’s been three long years
Do ya still want me?
If I don’t see a ribbon round the old oak tree
I’ll stay on the bus
Forget about us
Put the blame on me
If I don’t see a yellow ribbon round the old oak tree

Now the whole damned bus is cheerin’
And I can’t believe I see
A hundred yellow ribbons round the old oak tree

I’m comin’ home

(Tie a ribbon round the old oak tree)

 

*DEDICATED FOR HER, SANA KAHIT SA SIMPLE AT PINAKAMALIIT NA PARAAN AY MAIPAKITA NATIN SA KANYA(KUNG NASAAN MAN SIYA NGAYON.) NA MANANATILI SIYANG BUHAY SA ATING MGA ALAALA.

 

 

 

BANGS!

Posted on July 29th, 2009 in Ang Buhay ni AppleGreen.. by gellie1  Tagged , ,

Sabi nila, ang buhok ang isa sa pinakamahalagang bagay sa isang babae.

kaya nga marami sa mga kababaihan ay nagtutungo sa salon upang pagandahin ito at upang makamit ang natatangi nilang minimithi: very beautiful hair!

kaya naman ibabahagi ko ang aking new look ngayon, wala lang, naglagay lang ng bangs..

 

 

 

 

ayan, as you can see.. may bangs ang lola mo!

haha! hanggang na lang muna ha..

next time ulit.

salamat sa pagbasa tropapips!

a TIME for EVERYTHING

Posted on July 29th, 2009 in My Other Side by gellie1  Tagged

“There is a time for everything,
and a season for every activity under heaven:
a time to be born and a time to die,
a time to plant and a time to uproot,
a time to kill and a time to heal,
a time to tear down and a time to build,
a time to weep and a time to laugh,
a time to mourn and a time to dance,
a time to scatter stones and a time to gather them,
a time to embrace and a time to refrain,
a time to search and a time to give up,
a time to keep and a time to throw away,
a time to tear and a time to mend,
a time to be silent and a time to speak,
a time to love and a time to hate,
a time to war and a time to for peace.

**from the book of Ecclesiastes**

loving you

Posted on July 29th, 2009 in Iyaking Mansanas by gellie1

Stop from complaining,
Stop from suggesting,
Stop from questing,
Just keep on smiling.

Even in pain, just smile,
Even he’s from a million miles.
Laugh out loud,
Just pretend that you are proud.

Stop from searching,
Stop from believing,
Stop from waiting,
Coz he’s not so enchanting.

Just move on,
Like clouds, just roll on.
Like sorrows like sea billows roll,
It is well with your soul.

Stop from loving,
Stop from dreaming,
Stop from expecting,
Yet I’m still waiting.

I’m saying these words to you,
Despite of this pain I’m going through.
I can say that my love is true,
I’m doing this foolish thing coz I still loving you.

ANSWERED PRAYER

Posted on July 20th, 2009 in Iyaking Mansanas by gellie1  Tagged , , ,

Sa isang aquarium, isa ako sa mga isdang naroroon,

Maaaring makapagbigay ng kasiyahan sayo sa iba’t-ibang pagkakataon.

Nasisilayan mula sa nakaharang na makapal na salamin,

Ngunit may pagkakataon kaya na may magtangkang makaalam ng aking mga saloobin?

Nakakatuwang isipin na may isang nilalang na nagtangka,

Nagmistulang hangal dahil ako lamang ay isang isda.

Mula sa kabilang salamin, ako’y kanyang pinagmamasdan,

Siya’y nakatingin at ako’y masuring minamatyagan.

Pilit na inuunawa ang dahilan kung bakit niya ito ginagawa,

Pero isa lamang akong isda na kulay berde na may konting lila.

Isdang walang ginawa kundi ang lumangoy,

Na kahit umiyak ay walang makakarinig ng aking panaghoy.

Napansin ko na kumuha siya ng gitara,

At agad kong napuna na malungkot ang kanyang tinutugtog na musika.

Mula sa kanyang mga mata’y may tumulong tubig,

Ito kaya’y galing sa aquarium na tirahan ko na di kaibig-ibig?

Kinausap niya ako at sinabing, “pwede bang magpalit na lang tayo ng katayuan?”

Kahit maging isda, hindi naman ako masasaktan nino man.

Kapag nagkamali ay agad na iiwan,

Ng mga taong akala ko’y di ako pababayaan.

Gusto kong tugunan ang sinabi ng taong ito,

Ang tubig sa kanyang mga mata’y patuloy pa rin na tumutulo.

Hindi ba niya alam na higit siyang mapalad kaysa sa akin?

Dahil siya’y may karapatan na magmahal at mahalin.

Ilang oras na ang nakalipas nang may dumating at ako yata’y nais kunin,

Lulutuin na ba ako at isasama na sa kanin?

Bigla akong nalungkot nang makita ko siyang nakangiti,

Napawi na siguro ang nararamdaman niyang pighati.

Hinayaan ko na lang ang kapalaran na ako’y kanilang kunin,

Nilagay sa isang lalagyan na parang may nagnanais na ako’y bilhin.

Nagdasal na lang ako na sana’y siya ay isang tao na mabuti,

Laking tuwa ko naman nang ang taong ito ay siyang aking minimithi.

* TULA PARA SA MGA MALUNGKOT.

“I CALLED IT WEANING LOVE”

Posted on July 20th, 2009 in Iyaking Mansanas by gellie1  Tagged

 

 

“I have stilled and quieted my soul; liked a weaned child with its mother, liked a weaned soul within me.”

– Psalm 131:2

Why is a lifetime partner so elusive for me? Am I doing something wrong? Am I not pretty enough? For the first time, my desire to commit to someone for the rest of my life was so real. I used to be dream. Now, it was a longing a dull ache I could actually feel. Do you understand me? Do you see my pain? I know my worthies tied with God, but being affirmed as a woman who is longed for something I pray would happen in my life now. I pray for a guy who would love me deeply, who would cherish me, who would accept and affirm. Yet no one is around and he’s gone. I have always prayed for a godly man who would best compliment my calling, my personality, and my dreams- someone with whom I would become a better person. Yet, the frequent caller who thinks going to church is an option in life, could not be the answer to my prayer.

He promised he would comeback and take me with him. He was highly-admired, well-loved and responsible. I had known him from way back. He expressed admiration for me back then. But what went wrong? All his plans had failed. My whole world dimmed. It was as if someone had played a very bad joke on me. I had thought he was God’s choice for me. Everyday became a fight to stay sane and hopeful. Every night I prayed for only one thing: that this horrible pain would go away. I turned the lights early so that I could give full vent to my tears I wondering why it had to end. I lost the man I thought I would marry. Is it because I’m not good enough for him?

I believe that God have a purpose for every event in my life. I believe in waiting for the best He would give but I just want I’m to know that I’m hurting inside. I feel unloved. Unworthy. Rejected. Inferior. Lonely. I’m not mad at him. I just feel so sad that the best God have planned for me is this. I’m not saying that I won’t obey God. I’m just saying that I’m really hurt. In psalm 131:2, the image of a young child peacefully cradled in her mother’s arms stuck in my mind. She’s so quiet. So still. I want to be that child. I need God to wean e from what I wanted to prepare me for what He wanted for me. I need to be still in Is arms knowing that He would take care of my needs- even my wants. I wait and satisfied for His answers. I pray for a love story that causes others to grow in their faith, hope and love. A love story I did not manipulate but God created alone.

My Day

Posted on July 3rd, 2009 in Ang Buhay ni AppleGreen.. by gellie1  Tagged , , , ,

Today is my birthday! Isang taon na naman ang nadagdag sa aking buhay; isang taon ng kasiyahan kasama ng aking pamilya at mga kaibigan, isang taon ng kalungkutan at iyakan, isang taon ng kaguluhan sa aking sarili,isang taon ng kulitan at kwentuhan kasama ang mga mahal sa buhay at isang taon ng paglago sa aking ispiritual na buhay.Hindi man ako isang matalino, maganda, mabait, at sobrang banal na tao, masasabi ko naman marami na akong nakamit sa buhay na hindi kailanman matutumbasan ng materyal na bagay. Sobrang buti talaga ni Lord, kahit nasa loob pa lang ako ng sinapupunan ng aking ina, isang kahon na ng hindi mabilang na regalo ang aking natatanggap sa bawat oras ng aking buhay. Katulad ni Santa Claus, kahit anong haba man ng kanyang listahan, kahit milyon milyong tao pa ang nanghihingi ng regalo sa kanya, sa huli ay magagawa pa rin niyang maibigay ang kanilang minimithi. Ang pagkakaiba nga lang nilang dalawa, material na bagay lang ang maaaring ipagkaloob ni Santa. Kaya “da best” pa rin talaga si Lord, para sa akin, Siya ang Optimus Prime ng buhay ko; ang nagbibigay ng proteksyon sa akin. Ngayon naman, ibabalik ko na ang usapan ukol sa mga bagay o kahit hindi material na na-achieved ko sa loob ng nagdaang mga taon ng aking buhay bilang si Gellie N. Nadua.

Ano-ano nga ba ang mga ito?

üUna sa lahat, kay God na lumikha sa akin, bilang si Gellie at sa mga susunod pa na ipinagkaloob Niya sa akin:

üNais kong magpasalamat sa aking mabuting ina na siyam na buwan akong inalagaan sa loob ng kanyang sinapupunan hanggang sa ako’y lumabas at nasilyan ang kagandahan ng mundong ito.

üSa aking masipag na ama na walang sawa sa pagsuporta sa aking mga pangangailangan maging sa aking talento sa pagkanta.

üLabis din akong nagpapasalamat kina tita Liz at tito Klaus Zillman na hindi ako nakakalimutan kahit milya milya ang layo nanmin sa isa’t isa.

üSa aking “choco honey dipped” ( flavor ng donut sa dunkin donut), na nagbigay kulay sa nakaraang taon ng aking buhay.

üSa king mga kaibigan lalong lalo na sa mga Ganid at maging sa mga VLUMYF na nagsilbing sandigan ko pagdating sa mga problema na tanging kami lang ang nagkakaintidihan.

üPangkalahatan na ang mga material na bagay na aking natatanggap. Mula sa pagmulat ng aking mga mata sa umaga, sa pagkain ng tatlong beses( dalawa na lang pala.) sa isang araw, lalong lalo na sa talento ko sa pagkanta. atbp.

Alam ko na nabitin ka, sa totoo lang, higit pa dyan o mas marami pa ang dapat kong pasalamatan. Sa sobrang dami ay baka ma-late na ko sa klase ko mamayang alas-otso. (time check: its already 4:52 AM.). maaga pa pala =D

Kanta muna:

“So I say, thank you for the music, the song I’m singing,

Thank you for the joy you’re bringing,

Who can live without it,

I ask you with all honesty,

What would life be?

Without a song and a dance, what are we?

So I say thank you for the music, you gave it to me.”

-by ABBA (banda po)

“Happy birthday, God loves me, it will be my blessed day,

Happy birthday, God loves me, I will walk on His way,

Happy birthday, God loves me, I will live happily.”

-birthday song

Hanggang dito na lamang ako, maraming salamat sa pagbasa ng pahinang ito.

Danke sie. May God bless us all. =D

(while reviewing Republic Act 9163.)

fIRST dAY

Posted on July 2nd, 2009 in Ang Buhay ni AppleGreen.. by gellie1  Tagged ,

Isang malamig na umaga ang gumising sa mahimbing ko na pagkakatulog. Naramdaman ko agad ang nakakapasong sinag ng araw na magmumula sa kaliwang bahagi ng bukas na bintana. Hindi ko man lang namalayan na ito na pala ang unang araw ng aking pagpasok bilang isang “college student”. Nakakapagtaka. Nakakapanibago. Kay bilis ng panahon. Ang dating first year high school ay bumalik muli sa pagiging “first”, ang pagkakaiba nga lang, mas matinding hamon na ang aking haharapin. Ang dating “teacher” ay “Professor” na ngayon. Ang notebook na makapal ang pahina ay “peeler” at binderna ngayon. Ang libro na required gamitin ay pwedengXerox copy na lang. At ang oras? Mas matipid, mas maikli, ngunit mas mahalaga ang bawat segundong gagamitin mo sa pagkakataong ito. Nararapat lang na maging “time conscious” tayo. Time management ang kailangan ko bilang isang estudyante na maraming activities na dapat gawin. Unang-una, ang ministry ko sa aming tahanan bilang isang anak. Pangalawa, ang ministry ko sa “school”, at ang huli, ang commitment ko sa simbahan. Ngunit ano nga ba ang nangyari sa akin sa unang araw ng aking pagiging fresh na college student?

Alas-onse ng tanghali ng ako’y lumisan at nagtungo sa aking paaralan, ang National College of Business and Arts. Wala pang limang minuto ay narating ko na ang nasabing paaralan. Ang bawat hakbang kopatungo sa loob ng campus ay sumasabay sa tibok ng aking dibdib na animo’y hinahabol ng isang race car. Nang makarating ako sa room 45, nakahinga naman ako ng maluwag dahil approachable naman ang aking mga kaklase. Hindi ko inaasahan na sa unang subject pa lamang ay makakasabayan ko ang mga 2nd ant 3rd year college na kaklase ko dahil sa back subject nila. But despite of these case, nakipagsabayan ako sa mga itinuturing ko na mga ate at kuya. Recite lang ng recite, nagtataas ako ng kamay, at wala akong pakialam sa mga katabi ko. Ganito siguro ang nararapat na gawin.Sabi ng isa naming Professor, sa isang paaralan daw, may dalawang uri daw ng estudyante. Dalawang estudyante na magkaiba ang motivation sa pag-aaral. Ang unang estudyante:pumapasok siya sa paaralan upang makapasa lamang. Ang isa naman: pumapasok siya para makakuha ng mataas na marka. Alin ka ba sa dalawa? Ako? Mas gusto ko maging estudyante na katulad nung pangalawa. Tama, dapat nga. Di ba?

Masasabi ko rin na ibang “Gellie” na ang college student na ito. Mas active. Mas makulit. Mas masaya. Natutuwa rin ako sa aking mga kaklase na sa tuwing magtatanong ang prof namin at kapag walang sumagot ay bigla na lang nila isisigaw ang pangalan ko: “ Sir, si Gellie po.. alam po niya ang sagot.”,“ Maam, kaya ni Gellie yun.”, “sir, si Gellie oh.” Pero hindi na ko tinatawag ng guro dahilmadamot daw ako sa grade. Ganun?Pero para sa akin, masarap pakinggan, masarap tumanggap ng tiwala mula sa mga bago kong kaklase. Masarap maging “leader” sa isang grupo na buong-buo nilang ipinagkatiwala sa sayo ang magiging desisyon ng aming grupo. Nakakapagod man mag-abono, nakakahiya man humarap sa karamihan, masaya naman ako. Sabi nga nila, walang nakakapagod na bagay kung mahal natin ito at kung masaya ka sa ginagawa mo. Naalala ko pa yung sinabi ng guro ko:

“Having a business is not only to earn profit, mas maganda is to serve the community ang primary reason mo kung bakit ka magtatayo ng isang business.”

- Mrs. Estebal

Tama siya. At kung irerelate ko ito sa buhay ko, I admit their decision na ako ang leader because I want to serve them.

Ito lang ang masasabi ko. Ito lang ang maibabahagi ko. Sa unang araw ng pasok ko, mas sumaya ang buhay ko.

“ Ang dating bituin na kulang sa ningning ay muling nabigyan ng pagkakataong masilayan at ma-ppreciate ng karamihan.”- Gellie Nadua